به گورستان خيالاتم اگر سر زدي

فاتحه اي براي روح مرده ام بفرست

نمي بوسم تو را ديگر

خدا بوسيده لب هايت

نمي خواهم تو را ديگر

شكستي يار شب هايت

خدا ديوانه ات كرده

كجا قانون مااين بود

به عشق وعشق بازيها

هميشه ماه ومه رو بود

اگر محرم  خدا بوده است

چرا با من پريشاني؟

بهشتت را گرفته او!

وحالا تو پشيماني؟

 منم تنها ترين تنها

همه دنيا براي اوست

حسود است او كه مي خواهد

زتو درد وفراق از دوست

تو از من سخت بيزاري

دلت را برده او ديگر

ببين آهسته مي پرسم

هم آغوشت شده دلبر؟

به من لبخند مي دادي

جهاني مست عشقت بود

چه كردي با خودت جانم

كه او سر مستي ات پيمود.

دو ساعت مي شود گريه

امانم را بريده سخت

دو ساعت مي شود گيجم

چراغ چشم هايم رفت

كنار خوشه ي گندم

دو گيسوي طلايي مست

شكست  رگ به رگ قلبم

كشيد آن سيب را از دست .

سوخته دلي مي گويد:

در كنار تنوري كه به دنيا آمدم

نان سوخته بود.

هيجده آذر ماه هشتادو شش

ناودان چشم لبريز اشك است

باران ؛

جرئت باريدن ندارد.

بيست و يك بهمن هشتادوشش

بامدادان با تو متولد مي شوم

تا روز ،با تو باشم

شامگاهان در تو مي ميرم

تا شب،همه تو باشم.

هفده ارديبهشت ماه هشتادوهفت

من شبي گم كرده ام !

                    دل؛

آن شبي كز ،جان مادر ...

  پاره شد رگهاي قلبم.

بيست وچهار اسفند ماه هشتاد

****************************

عجب تير نشان گيري به چشمان تو در كردند

مرا در بسته تر كردند

 به اشك سرخ دور از تو

عروس سرخ پوش تو

سفيدي را سزاوار است

واما........

             اي شميم برگ هاي عشق

خيالي نيست

تمام چشم ها كور است ؛

                            به جز چشمان نابينا.

                      دو فروردين ماه هشتادو چهار

كاش آن گونه كه ساده نگاه مي كنيم

ساده مي گرفتيم ديدگاهمان را

در روز گار سختي كه از براي من وتو

بهايي براي انسانيت نيست.

اي اميد امروز وفردا

زندگي را در چه مي بيني ؟

                جستن يا يافتن.

                       بيست ودو فروردين هشتادو چهار